🙏குரு வாசகம்🙏* *✍️~சித்தர் பாபாஜி அவர்கள் கூறியது*

 🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏

*🙏குரு வாசகம்🙏*

*✍️~சித்தர் பாபாஜி அவர்கள் கூறியது*

 *தாய் தந்தையர் மறுபிறவியில் மாறக்கூடும்.. உடன்பிறந்தவர்கள் இப்பிறவியிலேயே மாறக்கூடும்..*

 *உறவினர்கள் சில காலங்களில் மாறக்கூடும்..*

 *நண்பர்கள் சில நாட்களில் மாறக்கூடும்..!*

 *ஆனால்..*

 *குருவானவர் எப்பொதும் மாறுவதில்லை..!!*

 *ஆட்டுமந்தைகளுக்கு இடையில் தாய் ஆடானது, தன் குட்டியை சரியாகத் தேர்ந்தெடுப்பது போல..*

*மெய் குருவானவர் இந்த மாபெரும் மனித சாகரத்தில்*

*உன்னை ஒவ்வொரு பிறவியிலும் சரியாகத் தேர்ந்தெடுத்து,*

 *தன் நிலைக்கு உன்னை உயர்த்துவதற்கு,*

 *எந்தவித சுயநலமோ, எதிர்பார்ப்போ இன்றி உனக்காக தன் உயிர், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் தத்தம் செய்வதே உண்மையான ஆத்ம உறவு ஆகும்.*

 *எனவே நீ குருவிடம் உன் பக்தியையும், வாழ்க்கையையும் சமர்ப்பணம் செய்வதே..*

 *உன்னுடைய இந்தப் பிறப்பின் உண்மையான ஆத்மார்த்ம - மோக்ச வழி கடமையாகும்.*

🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏

– ராஜரிஷி. ஜனக மகாராஜர் போதித்த மௌனத்தின் ஞானம் இது!

 – ராஜரிஷி.

ஜனக மகாராஜர் போதித்த மௌனத்தின் ஞானம் இது!

-|  மன்னர் ஜனக ரிஷியும் & ஸ்ரீ சுக முனிவரும் !!

தன் சீடருக்கு ஒரு குருவின் விசித்திரமான சோதனை !!

ஆத்ம ஞானம் தேடும் ஒருவரின் வாழ்வில் குருவின் பங்கை விளக்குவதற்காக, சுக முனிவர் தனது குருவான ஜனக மன்னரைச் சந்தித்த நிகழ்வு.

எவ்வாறு அவரது வாழ்க்கையை மாற்றியமைத்தது என்பதை இங்கே விவரிப்பில் அறியுங்கள்.

ஒரு காலத்தில் சுக பிரம்மரிஷி எனும் மகத்தான ஞானி வாழ்ந்தார்.
இப்போதும் ஒளியுடல் பெற்ற நிலையில் வாழ்பவரும் ஆவார்.

அவர் வேதவியாசரின் ஒரே புதல்வர்.

பிற
மனிதர்கள் பல ஆண்டுகள் கற்று அறியும் வேதங்கள், உபநிஷத்துகள், சாஸ்திரங்கள், யோக ஞானங்கள் அனைத்தையும், அவர் தாயின் கருவிலேயே அறிந்து கொண்டார்.

கருவிலிருந்து வெளியே வந்தபோதே அவர் ஒரு பூரண ஞானியாக விளங்கினார். யாரும் அவரை தனியே தீட்சை கொடுத்து கற்பிக்கவில்லை; ஞானம் அவருடன் பிறந்தது.

ஒருநாள் சுகர், “ஸ்ரீமன் நாராயணரை நேரில் தரிசிக்க வேண்டும்” என்று எண்ணி வைகுண்டத்தை நோக்கிச் சென்றார். வைகுண்ட வாசலில் இருந்த தெய்வீக காவலர்கள் அவரைத் தடுத்து நிறுத்தினர்.

சுகர் கூறினார்:
“நான் வேதவியாசரின் மகன் சுகன். பரமாத்மா நாரணரை  தரிசிக்க வந்துள்ளேன்.”

அவர்கள் அவரைப் பார்த்து,
“உன்னுள் வேதங்கள் நிறைந்திருக்கின்றன. உபநிஷத்துகள் ஒளிர்கின்றன. எல்லா சாஸ்திர ஞானங்களும் உன்னிடமே இருக்கின்றன.

ஆனால் உனக்கு ஒரு குரு இல்லை. குருவின்றி இங்கு அனுமதி இல்லை.”
என்று கூறினர்.
இதைக் கேட்டு சுகர் குழம்பினார்.

“குரு என்பவர் யார்?” என்ற கேள்வி அவருள் எழுந்தது.

அவர் தந்தை வேதவியாசரை அணுகி நடந்தவற்றைக் கூறினார்.

அப்போது வேதவியாசர்,
“உனக்குக் குருவாகத் தகுதியானவர் ஒருவரே உள்ளார்; அவர் மிதிலையின் மாமன்னர் ஜனகர்.”
என்று கூறினார்.

சுகர் ஜனகரைத் தேடிச் சென்றார். அரண்மனையை கண்டவுடன், அதன் செழுமையும் ஆடம்பரமும் அவரைக் கலங்கச் செய்தது.

“இவ்வளவு செல்வச் செழிப்பில் வாழ்பவர் எப்படித் துறவற ஞானியாக இருக்க முடியும்?”
என்று எண்ணி திரும்பி தந்தையிடமே வந்தார்.

வேதவியாசர் மீண்டும் அவரை அனுப்பினார்.
மறுமுறை சென்றபோது, ஜனகர் தன் மகாராணியுடன்  தோட்டத்தில் சந்தோசமாய் இருப்பதைக் கண்டார்.
“இவர் என் குருவாக இருக்க முடியாது.”
என்று மீண்டும் சந்திக்காமலேயே திரும்பி வந்தார்.

இவ்வாறு பன்னிரண்டு முறையும் அவர் சென்று சென்று திரும்பினார்.

பதிமூன்றாவது முறை புறப்படும்போது, வேதவியாசர் கூறினார்:

“மகனே! மனித வாழ்வில் பதினான்கு உயர்ந்த வாய்ப்புகள் உனக்கு உள்ளன. அவற்றில் பன்னிரண்டை நீ சந்தேகத்திலும் முன் முடிவு செய்யும் தீர்ப்பினாலும் வீணாக்கிவிட்டாய்.

இன்னும் இரண்டே வாய்ப்புதான் உள்ளன. கவனமாக இரு.”

இந்த வார்த்தைகள் சுகரின் மனதில் ஆழமாகப் பதிந்தன.

அவர் மீண்டும் ஜனகரின் அரண்மனைக்குச் சென்றார். அங்கு இருந்த ஆடம்பரத்தையும் வசதிகளையும் விரும்பவில்லை; இருந்தாலும் தந்தையின் வார்த்தையை மதித்து உள்ளே சென்றார்.

“நான் மன்னரைச் சந்திக்க விரும்புகிறேன்” என்றார்.
ஆனால் யாரும் அவரைக் கவனிக்கவில்லை.

மன்னர் ஜனகர் விசாரித்தபோது, சுகர் அரண்மனைக்குப் புறம் உள்ள குப்பைகள் எல்லாம் கொட்டப்படும் இடத்தில் நிற்பதாகத் தெரிவித்தனர்.

ஜனகர்,
“அவரை அங்கேயே நிற்கச் சொல்லுங்கள்.”
என்றார்.

சுகர் அசையாமல் நின்றார்.
ஒரு நாள் கடந்தது.
இரண்டு நாட்கள் கடந்தன.
மூன்று நாட்கள் கடந்தன.
நான்கு நாட்கள் கடந்தன.

குப்பைகள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக அவரது உடல்மீது விழுந்தன.

இருந்தும் பிறப்பிலேயே புனிதரும் தூயவருமானஅவர்   அசையவில்லை. எதனையும் சட்டை செய்யவில்லை.

நான்காம் நாள் ஜனகர்,
“அவரைக் குளிக்கச் செய்து, புதிய ஆடைகள் அணிவித்து என்னிடம் அழைத்து வாருங்கள்.”
என்றார்.

அவ்வாறே செய்தனர்.
சுகர் ஜனகரின் முன் வந்து நின்றார்.
அப்போது ஜனகர் கூறினார்:

“உன் வரவை முன்னிட்டு பலவிதமான கொண்டாட்டங்களையும் விழாக்களையும் ஏற்பாடு செய்திருக்கிறேன். அவற்றைக் கண்டு மகிழ்ந்து வா.

ஆனால் இந்தப் பால் பாத்திரத்தை கைகளில் எடுத்துச் செல்ல வேண்டும்.”

அந்தப் பாத்திரம் விளிம்புவரை பால் நிரம்பி இருந்தது.
ஜனகர் தனது வீரர்களிடம்,
“இந்தப் பாத்திரத்தில் இருந்து ஒரு துளி பால் கூட கீழே சிந்தினால், உடனே அவனது தலையை வெட்டி விடுங்கள்.”
என்று கட்டளையிட்டார்.
தலைக்கே ஆபத்து ஏற்பட்டிருக்கும் போது மனிதன் எவ்வளவு விழிப்புடன் இருப்பானோ, அவ்வாறே சுகரும் மிகுந்த கவனத்துடன் நடந்தார்.

ஒரு சொட்டு பாலும் சிந்தாமல் அனைத்து விழாக்களையும் கடந்து மீண்டும் ஜனகரிடம் திரும்பினார்.
ஜனகர் புன்னகையுடன் கேட்டார்:

“விழாக்கள் எப்படி இருந்தன?

மகிழ்ச்சியாக இருந்ததா?”

ஸ்ரீ சுகர் பதிலளித்தார்:
“எந்த விழா? என் கவனம் முழுவதும் இந்தப் பால்மீதே இருந்தது. வேறெதையும் நான் காணவில்லை.”
அப்போது ஜனகர் கூறினார்:

“ஒரு பாத்திரம் பால் சிந்தாமல் இருக்க இவ்வளவு கவனம் தேவைப்பட்டால், பரம்பொருளோடு உள்ள இணைப்பை நிலைநிறுத்த அதை விடப் பெரும் விழிப்புணர்வு தேவைப்படுகிறது.

ஆனால் அதே நேரத்தில் நான் உலக வாழ்க்கையிலும் ஈடுபட்டுள்ளேன். உன்னால் இன்னும் ஒன்றில் கவனம் செலுத்தும் போது மற்றொன்றை இழக்காமல் இருக்க முடியவில்லை.

அதனால் உனக்கு இன்னும் சாதனைகள் தேவை.”

அவ்வாறு சுத்தம் அசுத்தம் நேரடி சூழலுக்கு ஆட்படுத்தி, பக்குவமாக்கி

ஜனகர், பிறப்பிலேயே ஞானியாகப் போற்றப்பட்ட ஸ்ரீ சுகரைத் தம் சீடனாக ஏற்றார்.

இந்தக் கதையின் ஞானம்
"உண்மையான ஆன்மீகம் என்பது உலகத்திலிருந்து ஓடிப்போகுவது அல்ல; உலகின் மத்தியில் இருந்தபடியே உள்ளார்ந்த இறைநிலையை இழக்காமல் வாழ்வதுதான்".

உடலிலிருந்து சிறிது விலகி நம்மை நாமே காணும்போது உடல் துன்பம் குறைகிறது.

மனதிலிருந்து சிறிது விலகி நம்மை நாமே காணும்போது மனவேதனை மறைகிறது.

அப்போது நாம் உலகில் முழுமையாக ஈடுபட முடியும்; ஆனால் எதிலும் சிக்கிக் கொள்ளாமல் இருக்க முடியும்.

“எல்லாவற்றிலும் இரு; ஆனால் எதிலும் சிக்காதே.
செயலில் இரு; ஆனால் பற்றில் இராதே."
இதுவே மெய் உணர்ந்த ஞானியின் வழி.”

– ராஜரிஷி.
ஜனக மகாராஜர் போதித்த மௌனத்தின் ஞானம் இது!

🙏📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚🙏

*- ஜனக ரிஷி தந்த பிரம்ம ஞானம்!*

 🙏🥥🥥🫐🥭🌼🌺🙌🛕🙏

*- ஜனக ரிஷி தந்த பிரம்ம ஞானம்!*

*வியாச முனிவரின் மகன் சுக முனிவர். அவரை எல்லோரும் ‘சுக பிரம்ம மகரிஷி’ என்றே அழைப்பர். ஒருநாள் அவர் தன் தந்தையிடம்,  ‘பிரம்ம ஞானம் பெற எனக்கு வழி சொல்லுங்கள்’’ எனக் கேட்டார்.*

*‘மிதிலைக்குச் செல். அரசர் ஜனகரே உனக்குப் பிரம்ம ஞானம் வழங்கத் தகுதி உடையவர்’’ என்றார் வியாசர்.*

*அதன்படி மிதிலை அரண்மனையை அடைந்தார் சுக முனிவர்.காவலர்களிடம், ‘உங்கள் அரசரிடம் போய் சுக பிரம்ம மகரிஷி வந்திருக்கிறார் என்று சொல்லுங்கள்’’ என்றார்.*

*காவலாளிகளும் ஜனகரிடம் சென்று, சுக பிரம்ம மகரிஷி வந்திருப்பதாகத் தெரிவித்தனர். அதற்கு ஜனகர், ‘அவருடன் வந்திருக்கும் மற்ற இருவரை விட்டுவிட்டு, அவரை மட்டும் தனியாக வரச் சொல்லுங்கள்’’ என்றார்.*

*‘அரசே! அவர் தனியாகத்தான் வந்திருக்கிறார்’’ என்றார்கள் காவலாளிகள்.*

*ஜனகர், ‘நான் சொன்னதை மட்டும் அவரிடம் சொல்லுங்கள்!’’  என்றார் கண்டிப்புடன்.*

*சுக முனிவரிடம் வந்த காவலர்கள்,  அரசர் கூறியதை அப்படியே அவரிடம் தெரிவித்தனர்.*

*அதைக் கேட்டுச் சிந்தனையில் ஆழ்ந்தார் சுக முனிவர். பின்னர், காவலாளிகளுடன் சென்று அரசரைச் சந்தித்து, ‘நான் சுக பிரம்மம் வந்திருக்கிறேன்’’ என்று தம்மை அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டார்.*

*இப்போது ஜனகர் என்ன சொன்னார் தெரியுமா?*

*‘உங்களைத் தனியாகத்தானே வரச் சொன்னேன்..! இப்போதும் துணைக்கு ஒருவரை வைத்துக்கொண்டிருக்கிறீரே?’’ என்று கேட்டாராம்.*

*சுகருக்கு இப்போதுதான் தனது தவறு புரிந்தது. அவர் சொன்னார்... ‘`மன்னிக்கவும். நான் சுகன் வந்திருக்கிறேன்!’’*

*ஆம்... பிரம்ம ஞானத்தை அல்லது சுத்த (மெய்) ஞானத்தை அடைய விரும்புபவர்களுக்கு, "அகங்காரம்/ஆணவம்/தான் என்ற பெருமை" அறவே கூடாது!*

🙏📚📚📚📚📚📚📚📚🙏

பிறவி பயனை எட்டாமல்..!!📚* *~ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரின் எளிய தத்துவ கதை.*

பரமாத்மாவோட ஒளி பட்டு பிரகாசிக்கிற இடம் – புத்தி, சித்தம்.

 

பரமாத்மாவோட ஒளி பட்டு பிரகாசிக்கிற இடம் – புத்தி, சித்தம்.

இதை சாஸ்திரம் ரொம்ப அழகா சொல்லுது.
பரமாத்மா – சுயம் பிரகாசம். சூரியன் மாதிரி. சூரியனுக்கு இன்னொரு விளக்கு தேவையில்லை. அது தானாவே ஒளிரும். அதுதான் பரமாத்மா. சத்-சித்-ஆனந்தம். அதுக்கு பேருதான் "பிரம்ம ஜோதி", "சைதன்ய ஒளி". அது எங்கும் நிறைஞ்சிருக்கு. ஆனா நமக்கு தெரிய மாட்டேங்குது. ஏன்?

ஒளி படுற கண்ணாடி எது? – புத்தி / அந்தக்கரணம் 
சூரிய ஒளி நேரா கண்ணுக்கு தெரியாது. ஒரு கண்ணாடில பட்டு reflect ஆனாதான் "அட சூரியன்"னு தெரியும். அதே மாதிரி பரமாத்மாவோட சைதன்ய ஒளி நேரடியா ஜடமான உடம்புல படாது. புத்திங்கிற சுத்த சத்துவ கண்ணாடில பட்டுதான் பிரகாசிக்கும்.

ஒரு சூரியன் எப்படி உலகம் முழுக்க ஒளிர்விக்குதோ, அப்படி க்ஷேத்ரக்ஞன், அதாவது ஆத்மா, இந்த உடல் முழுக்க பிரகாசிக்க வைக்கிறார். ஆனா எப்படி? புத்தி வழியா.

புத்தி எப்படி கண்ணாடி ஆகுது? 
மனசுல 4 பாகம்: மனம், புத்தி, சித்தம், அகங்காரம். இதுல புத்திதான் சத்துவ குணம் அதிகம் உள்ளது. அதனாலதான் அது சுத்தமான கண்ணாடி மாதிரி.

ஆத்மாவோட ஒளி புத்தில விழுந்ததும், புத்தி "சித்-ஆபாசம்" அடையுது. அதாவது சைதன்யத்தோட பிரதிபிம்பத்தை வாங்கிக்குது.

அப்புறம் அந்த புத்திதான் மனசுக்கு ஒளி கொடுக்குது, மனசு புலன்களுக்கு கொடுக்குது, புலன்கள் உலகத்தைப் பாக்குது.
அதனாலதான் "நான் பாக்குறேன், நான் கேக்குறேன், நான் யோசிக்கிறேன்"னு தோணுது. உண்மையில பாக்குறது, கேக்குறது, யோசிக்கிறது எல்லாம் ஆத்ம ஒளி புத்தில பட்டு வர்ற reflection தான்.

அப்போ ஹிருதயத்தோட சம்பந்தம் என்ன? 
முன்னாடி கேட்டதோட இதை connect பண்ணுங்க.
பரமாத்மாவோட இருப்பிடம் ஹிருதயம். அங்கேருந்து ஒளி கிளம்புது. 
அந்த ஒளி பட்டு பிரகாசிக்கிற இடம் புத்தி.

வீட்டுக்குள்ள பல்பு இருக்கு – அது ஹிருதயம். 
அந்த வெளிச்சம் ஜன்னல் கண்ணாடி வழியா வெளிய தெரியுது – அது புத்தி. 
ஜன்னல் வழியா தெரியுற வெளிச்சத்தை பாத்து "வீட்டுக்குள்ள லைட் எரியுது"னு சொல்றோம் – அது உலக வ்யவகாரம்.

பகவான் ரமணர் சொல்வார்: "ஹிருதயத்துல இருக்கிற ஆத்ம ஜோதி, புத்தியில பிரதிபலிச்சு 'நான்'னு தோணுது. அந்த 'நான்' எங்கேருந்து வருதுனு விசாரிச்சா, திரும்ப ஹிருதயத்துக்கே போய்டும்."

அஞ்ஞானத்துல என்ன ஆகுது? 

புத்திங்கிற கண்ணாடி மேல ரஜோ, தமோ குணம்ங்கிற புழுதி, மசி படிஞ்சுடுது. அப்போ ஆத்ம ஒளி சரியா reflect ஆகாது. "நான் உடம்பு, நான் மனசு"னு தப்பா தெரியும். 0 வாட்ஸ் பல்ப் மாதிரி வெளிச்சம் குறைவாக இருக்கும்.

விசாரம், தியானம், பக்தி மூலமா அந்த புழுதியத் துடைச்சா, கண்ணாடி சுத்தமாகும். அப்போ "நான் ஆத்மா"னு தெளிவா தெரியும். ட்யூப் லைட் வெளிச்சம் மாதிரி. மின்சாரம் ஒரே அளவு தான் ஒயர் வழியா வீட்டுக்குள்ள வருது, நான் ங்கிற அகங்காரம் புத்தியப் பிரகாசிக்க விடாததால் சுயம் பிரகாசம் தடைபடுது.

பரமாத்மாவின் ஒளி புறப்படும் இடம்: ஹிருதயம். 
அந்த ஒளி பட்டு பிரகாசிக்கும் இடம்: புத்தி. 

புத்தி சுத்தமானா: "அஹம் பிரம்மாஸ்மி"னு அனுபவம். 
புத்தி அசுத்தமானா: "அஹம் தேஹாஸ்மி"னு அஞ்ஞானம்.

அதனாலதான் உபநிஷத் சொல்லுது: - கூர்மையான புத்தியாலதான் ஆத்மா தரிசிக்கப்படும்.

ஒளி உள்ளேதான் இருக்கு. கண்ணாடியத் துடைக்கணும், அவ்வளவுதான்.

1.பரமாத்ம ஜோதி – வலது மார்புல, ஹிருதய ஸ்தானத்துல இருக்கிற சுயம் பிரகாசமான ஒளி. இதுதான் Source. சூரியன் மாதிரி தானா ஒளிரும்.
2.  புத்தி - கண்ணாடி – தலை பகுதில இருக்கிற தெளிந்த படிகம். ஹிருதயத்துல இருந்து கிளம்புற ஒளி இந்த புத்திங்கிற கண்ணாடில விழுது.
3.  சித்-ஆபாசம் – புத்தில பட்டு பிரதிபலிக்கிற ஒளி. இதுதான் "நான் இருக்கேன், நான் பாக்குறேன், நான் யோசிக்கிறேன்"னு நமக்கு உணர்வு கொடுக்குது.

இந்த reflection வழியாதான் மனசு, புலன்கள், உலகம் எல்லாம் ஒளி பெறுது.
முக்கியமா கவனிக்க வேண்டியது:
ஒளிக்கு சொந்தமான இடம் ஹிருதயம். ஆனா அது தெரியுற இடம் புத்தி. 
புத்தி அழுக்கா இருந்தா "நான் உடம்பு"னு தெரியும். 
புத்தி சுத்தமானா "நான் பிரம்மம்"னு தெரியும்.

அதனாலதான் விசாரம், பிராணாயாம் தியானம் எல்லாம் புத்திய சுத்தம் பண்ற வேலை. கண்ணாடியத் துடைச்சா, உள்ள இருக்கிற ஜோதி தானா தெரியும்.

ஞானம் விடுதலை.