பரமாத்மாவோட ஒளி பட்டு பிரகாசிக்கிற இடம் – புத்தி, சித்தம்.

 

பரமாத்மாவோட ஒளி பட்டு பிரகாசிக்கிற இடம் – புத்தி, சித்தம்.

இதை சாஸ்திரம் ரொம்ப அழகா சொல்லுது.
பரமாத்மா – சுயம் பிரகாசம். சூரியன் மாதிரி. சூரியனுக்கு இன்னொரு விளக்கு தேவையில்லை. அது தானாவே ஒளிரும். அதுதான் பரமாத்மா. சத்-சித்-ஆனந்தம். அதுக்கு பேருதான் "பிரம்ம ஜோதி", "சைதன்ய ஒளி". அது எங்கும் நிறைஞ்சிருக்கு. ஆனா நமக்கு தெரிய மாட்டேங்குது. ஏன்?

ஒளி படுற கண்ணாடி எது? – புத்தி / அந்தக்கரணம் 
சூரிய ஒளி நேரா கண்ணுக்கு தெரியாது. ஒரு கண்ணாடில பட்டு reflect ஆனாதான் "அட சூரியன்"னு தெரியும். அதே மாதிரி பரமாத்மாவோட சைதன்ய ஒளி நேரடியா ஜடமான உடம்புல படாது. புத்திங்கிற சுத்த சத்துவ கண்ணாடில பட்டுதான் பிரகாசிக்கும்.

ஒரு சூரியன் எப்படி உலகம் முழுக்க ஒளிர்விக்குதோ, அப்படி க்ஷேத்ரக்ஞன், அதாவது ஆத்மா, இந்த உடல் முழுக்க பிரகாசிக்க வைக்கிறார். ஆனா எப்படி? புத்தி வழியா.

புத்தி எப்படி கண்ணாடி ஆகுது? 
மனசுல 4 பாகம்: மனம், புத்தி, சித்தம், அகங்காரம். இதுல புத்திதான் சத்துவ குணம் அதிகம் உள்ளது. அதனாலதான் அது சுத்தமான கண்ணாடி மாதிரி.

ஆத்மாவோட ஒளி புத்தில விழுந்ததும், புத்தி "சித்-ஆபாசம்" அடையுது. அதாவது சைதன்யத்தோட பிரதிபிம்பத்தை வாங்கிக்குது.

அப்புறம் அந்த புத்திதான் மனசுக்கு ஒளி கொடுக்குது, மனசு புலன்களுக்கு கொடுக்குது, புலன்கள் உலகத்தைப் பாக்குது.
அதனாலதான் "நான் பாக்குறேன், நான் கேக்குறேன், நான் யோசிக்கிறேன்"னு தோணுது. உண்மையில பாக்குறது, கேக்குறது, யோசிக்கிறது எல்லாம் ஆத்ம ஒளி புத்தில பட்டு வர்ற reflection தான்.

அப்போ ஹிருதயத்தோட சம்பந்தம் என்ன? 
முன்னாடி கேட்டதோட இதை connect பண்ணுங்க.
பரமாத்மாவோட இருப்பிடம் ஹிருதயம். அங்கேருந்து ஒளி கிளம்புது. 
அந்த ஒளி பட்டு பிரகாசிக்கிற இடம் புத்தி.

வீட்டுக்குள்ள பல்பு இருக்கு – அது ஹிருதயம். 
அந்த வெளிச்சம் ஜன்னல் கண்ணாடி வழியா வெளிய தெரியுது – அது புத்தி. 
ஜன்னல் வழியா தெரியுற வெளிச்சத்தை பாத்து "வீட்டுக்குள்ள லைட் எரியுது"னு சொல்றோம் – அது உலக வ்யவகாரம்.

பகவான் ரமணர் சொல்வார்: "ஹிருதயத்துல இருக்கிற ஆத்ம ஜோதி, புத்தியில பிரதிபலிச்சு 'நான்'னு தோணுது. அந்த 'நான்' எங்கேருந்து வருதுனு விசாரிச்சா, திரும்ப ஹிருதயத்துக்கே போய்டும்."

அஞ்ஞானத்துல என்ன ஆகுது? 

புத்திங்கிற கண்ணாடி மேல ரஜோ, தமோ குணம்ங்கிற புழுதி, மசி படிஞ்சுடுது. அப்போ ஆத்ம ஒளி சரியா reflect ஆகாது. "நான் உடம்பு, நான் மனசு"னு தப்பா தெரியும். 0 வாட்ஸ் பல்ப் மாதிரி வெளிச்சம் குறைவாக இருக்கும்.

விசாரம், தியானம், பக்தி மூலமா அந்த புழுதியத் துடைச்சா, கண்ணாடி சுத்தமாகும். அப்போ "நான் ஆத்மா"னு தெளிவா தெரியும். ட்யூப் லைட் வெளிச்சம் மாதிரி. மின்சாரம் ஒரே அளவு தான் ஒயர் வழியா வீட்டுக்குள்ள வருது, நான் ங்கிற அகங்காரம் புத்தியப் பிரகாசிக்க விடாததால் சுயம் பிரகாசம் தடைபடுது.

பரமாத்மாவின் ஒளி புறப்படும் இடம்: ஹிருதயம். 
அந்த ஒளி பட்டு பிரகாசிக்கும் இடம்: புத்தி. 

புத்தி சுத்தமானா: "அஹம் பிரம்மாஸ்மி"னு அனுபவம். 
புத்தி அசுத்தமானா: "அஹம் தேஹாஸ்மி"னு அஞ்ஞானம்.

அதனாலதான் உபநிஷத் சொல்லுது: - கூர்மையான புத்தியாலதான் ஆத்மா தரிசிக்கப்படும்.

ஒளி உள்ளேதான் இருக்கு. கண்ணாடியத் துடைக்கணும், அவ்வளவுதான்.

1.பரமாத்ம ஜோதி – வலது மார்புல, ஹிருதய ஸ்தானத்துல இருக்கிற சுயம் பிரகாசமான ஒளி. இதுதான் Source. சூரியன் மாதிரி தானா ஒளிரும்.
2.  புத்தி - கண்ணாடி – தலை பகுதில இருக்கிற தெளிந்த படிகம். ஹிருதயத்துல இருந்து கிளம்புற ஒளி இந்த புத்திங்கிற கண்ணாடில விழுது.
3.  சித்-ஆபாசம் – புத்தில பட்டு பிரதிபலிக்கிற ஒளி. இதுதான் "நான் இருக்கேன், நான் பாக்குறேன், நான் யோசிக்கிறேன்"னு நமக்கு உணர்வு கொடுக்குது.

இந்த reflection வழியாதான் மனசு, புலன்கள், உலகம் எல்லாம் ஒளி பெறுது.
முக்கியமா கவனிக்க வேண்டியது:
ஒளிக்கு சொந்தமான இடம் ஹிருதயம். ஆனா அது தெரியுற இடம் புத்தி. 
புத்தி அழுக்கா இருந்தா "நான் உடம்பு"னு தெரியும். 
புத்தி சுத்தமானா "நான் பிரம்மம்"னு தெரியும்.

அதனாலதான் விசாரம், பிராணாயாம் தியானம் எல்லாம் புத்திய சுத்தம் பண்ற வேலை. கண்ணாடியத் துடைச்சா, உள்ள இருக்கிற ஜோதி தானா தெரியும்.

ஞானம் விடுதலை.